Ormanın derinliklerinde küçük cüce Tüftel yaşıyordu. Her akşam kulübesinin önünde oturur ve teleskopuyla gökyüzünü seyrederdi. Bir gece tuhaf bir şey fark etti. Bir yıldız eksikti. “Neredesin sen?” diye sordu Tüftel. Tam o sırada aniden hafif bir ses duydu. Hışırtı… hışırtı… Tüftel sesi takip ederek yaşlı bir meşe ağacına kadar gitti. Orada yosunların arasında bir şey yatıyordu. Küçük, altın rengi bir yıldız. Ama artık neredeyse hiç parlamıyordu. “Sana ne oldu?” diye sordu Tüftel endişeyle. Yıldız biraz titredi. “Eve gitmek istiyorum.” Tüftel onu dikkatlice yanına aldı. Onu sıcak ve rahat bir ortama yerleştirdi ve ona baktı. Her akşam yıldızı teleskopunun önüne koydu. “Gökyüzündeki yerini yeniden bulacağız,” diye söz verdi. Ama yıldızın ışığı hâlâ zayıftı. Bir gece Tüftel’in aklına bir fikir geldi. Yıldızı aldı ve onunla birlikte ormanın en yüksek tepesine çıktı. “Bak! Şu yukarıdaki senin evin.” Yıldız gökyüzüne baktı. Ve aniden parlamaya başladı. Önce çok zayıf bir şekilde. Sonra giderek daha parlak bir şekilde. Gökyüzünden Tüftel’in ellerine kadar altın rengi bir ışık hüzmesi uzandı. Yıldız yukarı doğru süzüldü. Daha yükseğe, daha yükseğe. Ta ki tekrar yerine oturana kadar. Tüftel el salladı. “İyi geceler, küçük yıldız!” Ve o akşamdan beri tam da bu yıldız ormanın üzerinde özellikle parlak bir şekilde parlıyordu. Tüftel gülümsedi ve fısıldadı: “Bazen eve giden yolu bulmak için tek ihtiyacın olan şey, sana yardım edecek birisidir.”

Kaynak: ChatGPT (OpenAI), çeviri için kullanılmıştır.